Во еден стар град, каде улиците беа поплочени со приказни,
живееше пес по име Мо.
Не беше голем, ниту мал.
Носот му беше секогаш влажен,
а очите – како врати што водат до нешто што одамна си го заборавил.
Мо немаше сопственик.
Но секоја ноќ, го имаше најважното нешто:
клучот до соништата на децата.

Кога градот ќе заспиеше,
Мо тргнуваше тивко низ улиците.
Се качуваше на покриви,
се провлекуваше низ тераси,
и влегуваше во соништата…
не како слика,
туку како чувство.

Кога некое дете се плашеше,
Мо стануваше меко ќебе што го топли срцето.
Кога некое дете беше осамено,
Мо стануваше тивок другар што трча без зборови покрај него.
А кога некое дете забораваше да сонува,
Мо седеше до креветот…
и само дишеше.
И дишеше…
додека сонот повторно не дојдеше,
како тивка врата што се отвора сама од себе.

Едно утро, едно девојче по име Мила се разбуди
и им рече на родителите:
„Сонував еден пес со очи како тајна…
и мислам дека ми го донесе сонувањето назад.“
Тие се насмеаја.
Но следната ноќ, дремејќи крај нејзиниот кревет,
видоа траги од шепи на прашливиот под.

Никој никогаш не го виде Мо со сигурност.
Но децата секогаш го препознаваа.
По мирот.
По топлината.
По сништата што мирисаа на сено, дожд… и дом.
🐾🌙💤
Зашто некои животни не лаат.
Тие само чуваат.
И сонуваат… со тебе.